رابطۀ نویسنده و نقاش و رابطۀ نقاشی و متن رابطۀ بسیار جالب و مهمی است. نوشتن یا حرف زدن دربارۀ آنچه از جنس گفتار و کلمه و نیست، کار ساده‌ای نیست و ممکن است هر نویسندۀ نیرومندی را به دردسر بیندازد. در کتابِ باید می‌گفتم تعدادی از مصاحبه‌ها و نوشنه‌های بهرام دبیری و نوشته‌های گروهی از هنرمندان و نویسنده‌ها دربارۀ او و آثارش گردآوری شده. نام‌های بزرگی در این کتاب آمده که مقاله‌های‌شان به طور قطع ارزش توجه خواننده را خواهد داشت. خواهید دید که این کتاب غیر از موضوع نقاشی، حاوی درون‌مایه‌های قابل توجهی دربارۀ هنر ـــ به طور کلی ـــ و فرهنگ و تاریخ است...
ــــــــــــ ص 23

بهرام دبیری متولد 1329 در شیراز و دانش‌آموختۀ نقاشی از دانشگاه هنرهای زیبای تهران است. در سال‌های ابتدای تحصیل تحت تأثیر نقاشانی چون بروگل و بوش قرار گرفت و به واسطۀ استادش، هانیبال الخاص، با آثار نقاشان مکزیک آشنا شد. نزدیکی دبیری به الخاص تا آن‌جا پیش رفت که در میانۀ دهۀ پنجاه در کارگاهی مشترک شروع به کار کردند. آثار وی بعد از انقلاب 57 در بازگشایی موزۀ هنرهای معاصر و باغ فردوس به نمایش درآمدند. از جمله فعالیت‌های دیگر او می‌توان به همکاری با منوچهر صفرزاده برای نقاشی بر یکی از دیوارهای ترمینال جنوب اشاره کرد. از دهۀ هفتاد به بعد علاوه بر نقاشی، به نمدمالی و ساخت مجسمه‌های فلزی می‌پردازد؛ دبیری در این فرم جدید، روایتگری را به عناصر موجود در اثر می‌سپارد.