کتاب حاضر، که در واقع ابزاری است برای آموزش مبانی تئوری بنیادی موسیقی، با توجه به آنچه دربارۀ اهمیت تئوری گفته شد نوشته شده است، و به این امید که هنرجویان و دوستداران موسیقی را با مبانی دانش آموزی امروزی موسیقی آشنا کند و در نهایت سهمی در اعتلای موسیقی ما داشته باشد.
بنای نگارش این کتاب بر این پایه نهاده شده است که همه، از استاد موسیقی گرفته تا خواننده‌ای که کمترین دانشی از موسیقی ندارد، بتوانند از آن بهره مند شوند، ولی البته شرط خوانندۀ ناآشنا این است که گذشته از هوش متوسط علاقۀ موشکافانه ای هم به فرا گرفتن پیچیدگی های تئوری موسیقی همراه با پشتکار فراوان داشته باشد. از سوی دیگر، نویسنده خواننده ای را هم در نظر داشته است که فراگیری موسیقی را تا مراحلِ عالی تر، و حتی مرحلۀ استادی، پیموده ولی در میان راه گسستگی هایی برایش پیش آمده و درک برخی نکته‌ها یا پیوند دادن برخی مطالب را کم یا بیش مهمل گذاشته و به دست فراموشی سپرده است.
از این گذشته، نویسنده کوشیده است تا آنجا که میسر است خوانندۀ این کتاب را از مراجعه به استاد بی‌نیاز سازد. به عبارت دیگر این کتاب نوعی خودآموز است.
ــــــــــــ از پیشگفتار کتاب

پرویز منصوری متولد اسفندماه 1303 در همدان بود. او موسیقی را نزد موسی نی‌داوود با ویلن ایرانی آغاز کرد و مدتی بعد با راهنمایی روبن گریگوریان به هنرستان عالی موسیقی راه یافت. در همان زمان، تحصیل در رشتۀ پزشکی و شیمی را رها کرد و پس از فراگیری ساز ویلن رشتۀ تحصیلی خود را به آهنگسازی تغییر داد، سپس برای ادامۀ تحصیل در رشتۀ موسیقی به اتریش رفت و در آکادمی موسیقی وین مشغول به تحصیل شد. او در سال 1349 به ایران بازگشت و تا پیش از انقلاب 57 در هنرستان و دانشکدۀ هنرهای زیبای تهران به تدریس تئوری و فرم موسیقی پرداخت، برخی از کتاب‌های درسی هنرستان موسیقی را تألیف کرد و آثار بسیاری را از آلمانی به فارسی برگرداند. او در زمان حیات خود مقالات متعددی دربارۀ موسیقی ایرانی در مجلۀ موسیقی نوشت و در دورۀ سوم همین مجله به سردبیری رسید. منصوری در هشتادوهشت‌سالگی در وین درگذشت.