تامس وُلف را نویسنده‌ای در طراز فاکنر و همینگوی و اسکات فیتس‌جرالد دانسته‌اند، گرچه از آنها قدری جوان‌تر بود و در جوانی هم درگذشت. فاکنر او را «با استعداد‌ترین نویسندۀ نسل ما» خوانده بود. تنها دو رمان بلند وُلف، در کنار مجموعۀ مفصّلی از داستان‌ها و رمان‌های کوتاه، در زمان حیات او منتشر شد و دو رمان بلند و یک مجموعۀ دیگر از داستان‌های کوتاه او نیز بعد از مرگ نویسنده با استفاده از دست‌نوشته‌هایش به چاپ رسید. آنتونی برجس در مورد وُلف نوشته است: «... همان نابغۀ اهل کارولنای شمالی که قادر بود به‌راحتی یک میلیون کلمۀ درخشان را روی کاغذ بیاورد ولی نمی‌توانست هیچ نظم و ترتیبی به آنها بدهد.» همین نیاز وُلف به نظم و ترتیب بخشیدن به نوشته‌هایش بود که زمینه‌ساز همکاری او با مکسول پرکینز، سر ویراستار انتشارات اسکریبنز، شد. پرکینز ویراستار آثار نویسندگان برجسته‌ای همچون همینگوی و فیتس‌جرالد بود، اما به‌خصوص همکاری‌اش با وُلف و نقش اساسی و به راستی تعیین کنندۀ او در شکل گرفتن نهایی رمان‌های وُلف بود که او را به ویراستار اسطوره‌ای صنعت نشر آمریکا بدل ساخت.
داستان یک رمان شرح شورانگیز این همکاری و ادای دین وُلف به پرکینز است، هرچند در عین حال خود یک اثر ادبی مستقل و منحصر‌به‌فرد نیز هست که در آن هنرمندی نابغه نبردهای سهمگین درون خود را با قوّت و درخششِ تمام بازگو می‌کند.
ــــــــــــ از یادداشت مترجم