زبانِ پارسی را چه شده است
بدین لطیفی و خوبی؟
که آن معانی که در پارسی درآمده است
در تازی نیامده است.
ــــــــــــ ص 60، به نقل از مقالاتِ شمسِ تبریزی
خشکیدنِ شاخسارِ سخن بعد از گلستان، به علتِ خشکیدنِ سرچشمۀ فکر است و از دست دادنِ سررشتۀ معنی؛ ربطی ندارد به تعیینِ «حدِّ سخندانی و زیبایی» توسطِ سعدی. صد سال بعد، حافظ هم، مثلِ بقیه، سرش از طنینِ کلامِ سعدی پر بود و از گفتارش گرته برمی داشت [...]. حافظ که رفت ریشۀ معنی به تیشه حواله شد. مقلّد بود بعدِ مقلّد، که با تکیه بر کلیشه هایِ کتاب هایی از نوعِ تاریخِ وصّاف، همین طور دست به قلم می برد ــــــ اغلب از رویِ دستِ دیگری ــــــ تا کارِ نثر به ترکستان کشید، و شیوۀ شعر، به هندوستان. از این به بعد، جز در مواردِ معدودی، همه یکسر سقوط بود و زوال و تعارف ــــــ سجع و استعراب و فرار از معنی و محتوا. نثرِ فارسی، زبانِ زندۀ گفتار را یکسره از یاد برد، و جز پوستی   گری گرفته، و چرکین، چیزی از آن بر جا نماند.
ــــــــــــ ص 62

منوچهر انور متولد مهرماه 1307 در تهران است. او دوران تحصیل خود را در مدرسۀ فیروزبهرام گذراند و در انجمن ادبی مدرسه بخش تئاتر را به راه انداخت اما دبیرستان را نیمه‌کاره رها کرد و برای تحصیل در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک به انگلستان رفت. پس از اتمام تحصیل با رادیوی فارسی بی‌بی‌سی به عنوان نویسنده، گوینده و بازیگر شروع به همکاری کرد. انور پس از بازگشت به ایران به مؤسسۀ انتشارات فرانکلین راه پیدا کرد و با افزودن بخش ویرایش متن به آن مجموعه، به عنوان سرویراستار فرانکلین مشغول به کار شد. فعالیت هنری انور با پیوستن به گروه هنر ملی، تدریس در دانشگاه، گویندگی و نویسندگی متن آنونس فیلم‌ها ادامه یافت تا جایی که در دائرةالمعارف فارسی به تألیف و ترجمۀ مدخل‌های مربوط به نقاشی، معماری، هنرهای زیبا و صنایع سنتی ایران پرداخت و همکاری نزدیکی را با دکتر محمود مصاحب آغاز کرد. همچنین در کارنامۀ هنری انور کارگردانی نسخۀ سینمایی شهر قصه، مستند نیشدارو، فیلم چاه سرکش و ... نیز قرار دارد.