«صفی‌الدّین اردبیلی» از پرنفوذترین و مردمی‌ترین چهره‌های تصوّف ایران است که از یک‌سو در گسترش این شیوۀ زندگی در میان طبقات روستایی و شهرنشین سهم عمده‌ای دارد؛ و از سوی دیگر زمینه‌ساز یکی از مهم‌ترین نهضت‌های صوفیانه‌ــ   شیعی در تاریخ ایران است. او از واپسین پیرانی است که میراث تصوّف کارساز و قابل فهم و لطیف ایران را در گفتار و کردار خود جلوه‌گر ساخته‌اند؛ تصوّفی مثبت و اجتماعی، مبتنی بر ذوق و حال و صدق و صفا که ریشه در واقعیّت‌های ملموس زندگی دارد و هنوز به خیال‌بافی‌های معرفت‌نما و تأویلات دور از هرگونه ضابطه و باریک‌ریسی‌های معمّاگونۀ بی‌ثمر کشیده نشده...

کتاب حاضر مجموعۀ بررسی‌هایی است دربارۀ احوال و اقوال این «پیر» که براساس جست‌وجو و تأمّل در صفوة‌الصّفا  ی ابن‌بزّاز اردبیلی و دیگر منابع معتبر فراهم شده است. در این مقالات بر آن بوده‌ایم تا خواننده را با «مقامات» شیخ صفی‌الدّین آشنا کنیم و جهات مثبت و منفی زندگی و شخصیّت او را بازنماییم.
ــــــــــــ برگرفته از مقدّمۀ مؤلّف

صمد دیلمقانی موحد متولد خرداد‌ماه 1315 بود. او از شاگردان محمود هومن در دانش‌سرای عالی بود و سال‌ها به‌عنوان استاد فلسفه و عرفان در دانشگاه‌های مختلف، از جمله دانشگاه خوارزمی و دیگر مراکز پژوهشی به تدریس پرداخت. بیشترین آثار صمد موحد در راستای احیای عرفان آذربایجان و شرح احوال بزرگان تصوف بوده است که در این میان شیخ صفی‌الدین اردبیلی و به ویژه شیخ محمود شبستری بسیار مورد توجه او بوده‌اند و پژوهش بسیاری در مورد آنان به ثمر رسانده است. تسلط موحد به زبان عربی و همچنین عرفان ابن‌عربی او را به ترجمۀ فصوص‌الحکم کشاند که بسیاری از صوفیان قرن هفتم به بعد تحت تأثیر مکتب وی بودند. یکی از پیرنگ‌های مهم آثار او، کوشش‌ برای برقراری پیوند بین عرفان نظری و فلسفه بود و در دوران حیات خود به ترجمه و تألیف آثار فلسفی_عرفانی بسیاری پرداخت. صمد موحد در هشتادوهشت‌سالگی در تهران درگذشت.