محققی که بخواهد کار خود را درست انجام دهد ناگزیر از رعایت «باید» و «نباید»هایی است. این حق نویسنده، و نیز تکلیف او، است که ارزیابی خود را از سندی که در اختیار دارد با خوانندگان در میان بگذارد و ضعف و قوت دلالت‌های آن را بازنماید. اما او حق ندارد مفاد سند را تحریف کند و یا پاره‌ای از آن را بیاورد و از پاره‌ای دیگر چشم بپوشد، و نیز حق ندارد در مورد اسناد، به اصطلاح امروز، «گزینشی» عمل کند، یعنی سندی را که می‌پسندد برکشد و تمام نور و روشنی بحث را روی آن متمرکز سازد و آنچه را که نمی‌پسندد در تاریکی فرو برد و یا یک‌باره نادیده و نابوده‌اش انگارد. این روشی است که هر مورخی بی‌طرف، و مقید به شیوۀ علمی تاریخ‌نگاری، باید در پایبندی به آن اصرار بورزد.
ــــــــــــ از متن کتاب

محمدعلی موحد متولد خردادماه 1302 در تبریز است. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس تدیّن تبریز به اتمام رساند و دیپلم ادبی خود را در همان شهر دریافت کرد. پس از اتمام تحصیل به استخدام شرکت نفت آبادان درآمد و سردربیر روزنامۀ شرکت نفت شد. او در همان سال‌ها به تهران انتقالی گرفت و برای ادامۀ تحصیل وارد دانشگاه تهران شد. موحد دکترای خود را در رشتۀ حقوق خصوصی دریافت کرد و برای تحصیل در رشتۀ حقوق بین‌الملل به انگلستان رفت، پس از آشنایی با ایران‌شناسانی چون ولادیمیر مینورسکی، لاکهارت و ... به پژوهش بر روی نسخ خطی موجود در موزۀ بریتانیا پرداخت. علاقۀ موحد به تحقیق و پژوهش موجب شد هم در سال‌های خدمت در شرکت نفت و هم پس از بازنشستگی هرگز مطالعه، تحقیق و تألیف را رها نکرده و حاصل پژوهش‌های او بیش از بیست‌وپنج کتاب در حوزه‌های مختلف عرفان، ادب، تاریخ و حقوق است.